將jiāng別bié，謂wèi⽈：『先xiān⽣竟jìng無wú⾔乎hū？』登dēng乃nǎi⽈：『⼦識shí⽕乎hū？⽣⽽有yǒu光guāng，⽽不bù

⽤其qí光guāng，果guǒ然rán在zài於yú⽤光guāng。⼈⽣有yǒu才cái，⽽不bù⽤其qí才cái，果guǒ然rán在zài於yú⽤才cái。故gù⽤光guāng

在zài乎hū得dé薪xīn，所suǒ以yǐ保bǎo其qí曜yào；⽤才cái在zài乎hū識shí物wù，所suǒ以yǐ全quán其qí年nián。今jīn⼦才cái多duō識shí寡guǎ，難nán

乎hū免miǎn於yú今jīn之zhī世shì矣yǐ！⼦無wú多duō求qiú！』康kāng不bù能néng⽤。及jí遭zāo呂lǚ安ān事shì，在zài獄yù爲wèi詩shī⾃責zé云yún：

『昔xī慚cán下xià惠huì，今jīn愧kuì孫sūn登dēng！』」王wáng隱yǐn晉jìn書shū⽈：「孫sūn登dēng即jí阮ruǎn籍jí所suǒ⾒者zhě也yě。嵇jī康kāng

執zhí弟dì⼦禮lǐ⽽師shī焉yān。魏wèi、晉jìn去qù就jiù，易yì⽣嫌xián疑yí，貴guì賤jiàn竝bìng沒méi，故gù登dēng或huò默mò也yě。」(1)